عشق تکرار آدم و حواست          سیب ممنوعه بهشت خداست

عشق یک واژه جدیدی نیست         ماجرایِ قدیمی دنیاست

مثل یک ماه اوّل ماه است         گاه پیدا و گاه ناپیداست

نسل ما نسل عاشق اند اصلاً         عاشقی شغل خانواده ماست

عشق، مشق شب بزرگان است         مثل سجاده ای که رو به خداست

مشق این روزگار اباالفضل است         صد و سی و سه بار اباالفضل است

آسمان جلوه ای اگر دارد         از نماز شب قمر دارد

شب میلاد تو همه دیدند         نخل ام البنین ثمر دارد

آمدی و حسین قادر نیست         از نگاه تو چشم بر دارد

كوری چشم ابتران حسود         چقدر فاطمه پسر دارد

ای رشید علی نظر نخوری         شهر چشمان خیره سر دارد

باب حاجات، كعبه ی خیرات         بر تو و قدّ و قامتت صلوات

ای نسیم پر از بهار علی         ماه در گردش مدارِ علی

چقدر مشكل است تشخیصت         تا كه تو می رسی كنار علی

با تو یك رنگ دیگری دارد         شجره نامه ی تبارِ علی

دومین حیدر ابوطالب         صاحب غیرت و وقار علی

به شما می رسد ذخیره ی طف         همه ی ارث ذوالفقار علی

ای علمدار و سر پناه حسین         حضرت حمزه ی سپاه حسین

خشکسال قدیم دنیا من         جستجوهای پشت دریا من

تو بر این خاك ها بكش دستی         اگر این خاك زر نشد با من

سر سال است مرد مسكینم         مكش از دستِ خالیم دامن

چقدر فاصله است ای دریا         از مقام ظهور تو تا من

تو بزرگ قبیله ی آبی         تو غدیری، فراتی امّا من

خشكسالم، كویر بی آبم         روزگاری ست تشنه می خوابم

كمرت جایگاه شمشیر است         لب تو آستان تكبیر است

سر ما را بزن همین امروز         صبح فردا برای ما دیر است

هیچ كس رو به روت نیست، مگر         آن كسی كه ز جان خود سیر است

سیزده ساله حیدری كردی         پسر شیر بیشه هم شیر است

گیرم افتاده است روی زمین         دست تو باز هم علم گیر است

پسر شاه لافتی عباس         ای جوانی مرتضی عباس

از نگاه كبوتری وارم         به مقام تو غبطه ها دارم

سر من را اگر بگیری باز         به دو ابروی تو بدهكارم

ارمنی هم اگر حساب كنی         دست از تو بر نمی دارم

بده این مشك پاره ی خود را         تا برای خودم نگهدارم

بی سبب نیست گریه ی چشمم         حسرت صبح علقمه دارم

با تمامی شور و احساسم         آرزومند كف العباسم

زلف ما را ز مشك وا مكیند         لب ما را از آن جدا مكنید

پای ما را به جانِ خالی مشك         در حریم فرات وا مکنید

دست بر زیرتان نمی آرد         آب ها این همه دعا مكنید

تیرها روی این تنِ زخمی         خودتان را به زور جا مكنید

تازه طفل رباب خوابیده         جانِ آقا سر و صدا مكنید

تا كه از مشك پاره آب چكید         رنگ از چهره ی رباب پرید
علی اكبر لطیفیان